Finnmark [fi'nmark] (laponski Finnmárku), kraj u sjevernoj Norveškoj. Leži unutar arktičkoga polarnoga kruga; drugi je po površini (48 638 km²) i najrjeđe naseljeni okrug Norveške (75 087 st. ili 1,5 st./km², 2025). Obuhvaća strmu i razvedenu obalu, gdje se fjordovi i luke zbog Norveške morske struje (ogranak Golfske struje) ne zaleđuju, i unutrašnju, 300 do 500 m visoku visoravan (Finnmarksvidda), gdje vlada kontinentalna klima; planinski vrhunci prekriveni ledom izdižu se do 1192 m. Veći je dio Finnmarka kamenit ili pod tundrom, od koje malen dio služi za ispašu sobovima, a samo je 1/10 pod šumom; ima oko 106 km² obradiva tla (krmno bilje). Glavni je tradicionalni izvor prihoda ribolov (bakalar, sleđ, rakovi), a nekoć u unutrašnjosti i uzgoj sobova (meso, mlijeko); donedavno su se iskorištavala ležišta željezne rude (na poluotoku Varanger). U novije doba glavni prihod donosi iskorištavanje podmorskih ležišta nafte i plina i uz njih vezane uslužne djelatnosti (servis brodova i dr.) te turizam; na otok Melkøya (Hammerfest) podmorskim se plinovodom doprema prirodni plin iz ležišta Snøhvit u Barentsovu moru i prerađuje u ukapljeni plin. Od približno 38 000 do 60 000 Laponaca koji žive u Norveškoj, najvećim dijelom u Finnmarku, danas se samo neznatan dio bavi uzgojem sobova i živi nomadskim životom; ostali su se naselili na obale kao ribari i ratari. Upravno je središte Vadsø (4847 st., 2025). Važniji su gradovi Vardø i Hammerfest, najsjeverniji grad u Europi. Na području Finnmarka nalazi se i najsjevernija točka Europe (Knivskjelodden na otoku Magerøya).
