Gorizia [gori'cia] (slovenski Gorica [gori'ca], njemački Görz [gœrc]), grad i upravno središte istoimene administrativne jedinice (do 2017. pokrajina) u Furlaniji-Julijskoj krajini, sjeveroistočna Italija; 33 615 st. (2021). Leži na lijevoj obali rijeke Isonza, uz granicu sa Slovenijom; morfološki spojen s Novom Goricom. U povijesnoj jezgri grada niz je arhitektonski vrijednih gotičkih, renesansnih i baroknih građevina: katedrala (1365), crkve San Spirito (XIV. st.) i San Ignazio (XVII–XVIII. st.), mnogobrojne palače (u palači Attems iz 1750. umjetnička je galerija). Na brdu iznad grada srednjovjekovni je kaštel (XI–XVI. st.) u kompleksu kojega se nalazi muzej posvećen I. svjetskom ratu. Tekstilna, prehrambena i kemijska industrija.
Prvi se put spominje 1001. kao selo. Od približno 1117. bila je pod vlašću grofova Goričkih koji su izgradili zamak. Oko njega se također razvilo naselje koje se od 1210. spominje kao trgovište, a 1307. dobiva statut i gradske povlastice te se 1455. ujedinilo s ranijim naseljem u jedinstveni grad. Tijekom vladavine grofova Goričkih, uz postojeće slavensko i furlansko stanovništvo, naseljavali su se Talijani i Nijemci, većinom kao obrtnici i trgovci. Gorizia je 1500. došla pod vlast Habsburgovaca, 1751. postala je sjedište nadbiskupije i 1754. glavni grad ujedinjene pokrajine Goriške i Gradiške. U sastavu Ilirskih pokrajina (1809–134), potom ponovno Habsburške Monarhije, odnosno Austro-Ugarske do njezina raspada 1918. Poprište žestokih sukoba austrijske i talijanske vojske u I. svjetskom ratu nakon kojega je pripala Italiji, a 1943–45. okupirala ju je njemačka vojska.
