Petrović, Gajo, hrvatski filozof (Karlovac, 2. III. 1927 – Zagreb, 13. VI. 1993). Filozofiju je diplomirao 1949. i doktorirao 1956 (tezom o filozofskim pogledima Georgija Plehanova) na zagrebačkom Filozofskom fakultetu gdje je radio 1950–93 (od 1969. kao redoviti profesor logike, spoznajne teorije i ontologije). Studirao je i u Lenjingradu (danas Sankt Peterburg) i Moskvi te, kao postdoktorand, na University College u Londonu, bio gostujući profesor na više sveučilišta (npr. Wesleyan, Michigan i Illinois u SAD-u, Siegen i Hamburg u Njemačkoj) i suurednik časopisa Praxis (1964–73). Bavio se interpretacijom filozofije Karla Marxa, temeljeći ju na »ranome Marxu«, pisao o problemima slobode i emancipacije čovjeka i društva te je razvijao koncepte filozofije kao prakse i tzv. mišljenja revolucije. Napisao je uvodnu studiju i odabrao tekstove za knjigu Engleska empiristička filozofija (1955), autor je udžbenika Logika (1964), koji je imao više od 20 izdanja. Prevodio je s njemačkoga, engleskoga i ruskoga, a njegove knjige prevedene su na više jezika (npr. na talijanski, španjolski, engleski, njemački, japanski). Glavna djela: Od Lockea do Ayera (1964), Filozofija i marksizam (1965), Filozofija i revolucija (Philosophie und Revolution, 1971), Čemu Praxis (1972), Mišljenje revolucije (1978), Suvremena filozofija (1979), Prolegomena za kritiku Heideggera (1986), U potrazi za slobodom: povijesno–filozofski ogledi (1990).
