dolce stil nuovo

dolce stil nuovo [do'lče ~ nuɔ:'vo] (tal.: slatki novi stil) (stil nuovo, stil novo, stilnovizam), talijanska pjesnička škola oko koje su se u Firenci 1270–1310. okupljali Dante Alighieri, G. Cavalcanti, Cino da Pistoia, Lapo Gianni i dr. Utemeljiteljem se smatra G. Guinizelli, čija je kancona K nježnu se srcu Amor uvijek sklanja (Al cor gentil rempaira sempre Amore) lirski proglas stilnovističkog nauka o ljubavi, koji ranije uzore dvorske provansalske, sicilijanske i toskanske lirike privodi teološkoj i mistično-platonističkoj misli koncepcijom ljubavi prema uzvišenoj anđeoskoj ženi kao duhovnom posredništvu što do Božje milosti uzvisuje plemenito srce, tj. čovjeka obdarena vrlinom po zasluzi, a ne po nasljednom pravu. Naziv dolce stil nuovo, koji potječe iz Danteova Čistilišta (XXIV, 57), priziva stilistički ideal birana izraza i blage milozvučnosti te potvrđuje svijest o retoričkom i ideološkom zaokretu prema dotadašnjoj lirici. Najveći je domet škole Novi život (1292–94), mladenačko djelo Dantea Alighierija, koji u Božanstvenoj komediji stilnovističko iskustvo smatra prevladanim, iako je za njim povremeno iznova posezao. Nakon kratka epigonskog razdoblja, dolce stil nuovo ustupa mjesto petrarkizmu, djelujući znatno na njegovu poetiku.

dolce stil nuovo. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2018. Pristupljeno 13.12.2019. <http://www.enciklopedija.hr/Natuknica.aspx?ID=15766>.